Cowboys en westerns met mooie muziek

In de koude periode van het jaar kijken en genieten van de westerns van Sergio Leone met muziek van Ennio Morricone. Vroeger, als kind keek ik altijd naar de Duitse zenders want die zonden op zondagmiddag steevast allerlei westerns uit. Van hele oude tot de laatste nieuwe. Dat er Duits gesproken werd in de films en de good old John Wayne op zijn veel te kleine paard riep: 'Nimm die Pfoten hoch' vond ik heel normaal. Zelfs tegenwoordig kan je op de Duitse zenders van die heerlijke ouderwetse westerns kijken, trouwens niet alleen westerns maar allerlei beroemde en minder beroemde films uit de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw.

Een mooie uitvoering van de muziek van Morricone uit de film Once Upon a Time in the West is deze, uitgevoerd door het Győr Philharmonic Orchestra met Katica Illényi.



                                                        https://youtu.be/lY7sXKGZl2w
Uitvoerenden:
Theremin: Katica Illényi
Ennio Morricone: Once Upon a Time in the West
gespeeld door het Győr Philharmonic Orchestra

Website:
http://katicaillenyi.com/




Genderneutrale toiletten

Mannen, vrouwen en genderneutraal,
poepen moeten we allemaal

Genderneutraal buitentoilet


Ik heb het al eens eerder gezegd, als iedereen moet plassen, zit er altijd wel een zeikerd tussen.






A német szupermarket Lidl kiradírozta a kereszteket a temploma kupoláról.

A német szupermarket Lidl kiradírozta a kereszteket a Santorini temploma kupoláról. Nem csak Angliában vagy Hollandiában, hanem Magyarországon is, a Görög ínyencségek hete kereszt nélkül. Hűha!!!

De Lidl heeft Griekse producten in haar assortiment waar een kerk (Santorini templom) op staat afgebeeld, maar heeft de kruisen op de daken van de kerk weg-gefotoshopt. Hierdoor staat wél het kerkgebouw op de afbeelding maar het christelijke kruis niet. Voor het weghalen van de kruisen wordt als verklaring  gegeven dat de Lidl zo neutraal mogelijk wil zijn en niet ervoor kiest om religieuze symbolen af te beelden. Het bevreemdt mij dan wel dat zij kiezen om een kerkgebouw af te beelden als men tegelijkertijd beweert religieus neutraal te willen zijn. Ook bevreemd het mij dat op b.v. de Italiaanse Lidl folder onderaan de pagina een moskee staat afgebeeld waarop het islamistische symbool, een sikkel wél staat afgebeeld. Nieuwsgierig geworden ging ik in mijn keukenkastje kijken en ziehier, gekocht in de Hongaarse Lidl:



Ook in de Lidl winkels in Hongarije, het land dat zo hecht aan zijn christelijke wortels, daar zijn de Lidl folders met aanbiedingen (Ajanlataink) en  video Lidl Margyarország  kruisvrij gemaakt.
(ivm tijdelijkheid van de Lidl acties zouden de links ook van tijdelijk aard kunnen zijn, de producten in de winkel zijn echter overduidelijk).

Overigens censureert niet alleen de Lidl de kruisen op verpakkingen. Ook Nestlé, Danone, Carrefour en Walmart hebben de kruisen van de Griekse kerken uitgegumd.
Hier een link naar de kerk hoe die er origineel uitziet.



Ik vraag mij af hoelang het duurt voordat de Mondriaan ("Compostie 10 in zwart wit) nog te zien is in zijn originele vorm in het Kröler Müller museum. Het zijn dan wel geen kruisjes op christelijke kerken maar het blijven kruisjes.



© 2017 AdeB 
gepubliceerd 2017.09.02, 11.42 uur










Offerfeest of culinaire hoogstandjes, creperen zullen ze die dieren.

Het is weer zover, het offerfeest van de islam. Niet de oudste zoon wordt geofferd in naam van het geloof (zie oude testament) maar onschuldige dieren, die niets te maken hebben met hetgeen waar bepaalde groepen mensen zich mee bezig houden, zijn alweer de pineut.

In naam van het geloof blijkt een mens zichzelf geen rekenschap meer te hoeven geven van wat hij of zij doet, zoals bijvoorbeeld de gruwelijke dierenmishandeling bij het slachten (o.a. te vinden in de koosjer/spijswetten bij jodendom en het halal-voedsel bij islam). Dat men bij het slachten een dier levend de keel doorsnijdt en daarna wacht totdat het zijn gruwelijke doodsstrijd heeft verloren, dat maakt deel uit van het geloof van die personen. Dat men ook dieren kan slachten zonder dat zij gekweld worden en men het dier niet levend de keel door hoeft te snijden om van halal/koosjer te kunnen spreken, dat wil men liever niet horen, nee de beestjes moeten vooral creperen in naam van het geloof. Wat betreft het offerfeest (dat nu -begin sept.- weer gaat plaatsvinden), daar spreekt men van het brengen van een offer. Als je echter denkt een offer te brengen door een ander levend wezen de keel door te (laten) snijden en het te laten creperen tot de dood erop volgt, dan is dat wel een héle gerieflijke en comfortabele wijze om een 'offer' te brengen. 

Dat offer komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, alhoewel... De mens is bijzonder creatief in het bedenken van spannende plots in films en boeken. Zo ook die scene uit het oude testament, (qua namen verschilt het bij de joodse versie en die van de islam, ze gaan nl. beide van het oude testament uit). Even in het kort de scène geschetst: Daar was de vader bereid zijn zoon te offeren voor god. Maar god weet dat op het laatste nippertje te voorkomen en grijpt in. Met een mededeling (niet rechtstreeks aan de vader gericht maar de schrijver van het boek liet het via-via gebeuren), dat de arme vader niet zijn zoon hoeft te offeren maar dat god met een schaap ook genoegen zou nemen. Dat is nog eens een onverwachte plotwending, want stel je eens voor dat de schrijver van het boek op dat moment god niet had laten ingrijpen, dan had de vader zijn zoon geofferd aan god. Zou men dan vanaf dat tijdstip toen tot op de dag van vandaag ook nog zo overtuigd gelovig zijn en jaarlijks het offerfeest vieren waarbij de zoon werd geofferd i.p.v. een schaap. Want dat was toch een waarlijk offer dat de vader aan god wilden brengen, een willekeurig schaap kelen, dat stelt toch niets voor.

Over kelen gesproken. Men is in het oude testament niet vies van het vermoorden van dieren én mensen. Een mooi voorbeeld van het systematisch uitmoorden van mensen (om het nog spannender te maken betreft het de oudste zoon van gezinnen van een bepaalde groep mensen), is exodus 10, 11 en 12. Egypte heeft al plagen te verduren gehad maar hier volgt er nóg een waarvan men overtuigd is dat die er wel in zal hakken: een groep is de pineut want hun eerstgeboren zonen worden vermoord. Stel je dat eens voor. Je ligt lekker met je kinderen naast je op de bank voor de tv en men belt aan. Je doet open en op dat moment stormt men naar binnen. Men trekt je zoon van de bank en vraagt je of hij je oudste zoon is. Stomverbaasd knik je 'ja' en in front of your own eyes vermoorden ze het jongetje. Voordat alles tot je door is gedrongen is het moordcommando alweer vertrokken op weg naar de oudste zonen van de andere gezinnen in de straat. Je rent naar buiten en ziet de chaos en paniek bij de andere buren. Dan kom je erachter dat niet iedere oudste zoon is vermoord, want men heeft gezinnen die bij een bepaalde groep horen overgeslagen. Dit is een moderne versie van wat in het oude testament staat opgetekend. Dit soort acties in tegenwoordige tijd zou men als terrorisme zien en de moordende bende en hun aanhangers zou als criminele organisatie worden veroordeeld. Het is daarom des te merkwaardiger en tegenstrijdiger dat men spreekt over het recht en de vrijheid van de mens om te geloven, (en men dus ook achter de gruwelverhalen mag staan zoals dit hier aangehaalde en vele andere uit het oude testament.) Citaat: "Overal in Egypte zal luid gejammerd worden... Maar van de Israëlieten zal niemand een haar gekrenkt worden.... Dat zal u doen beseffen dat de heer onderscheid maakt tussen Egypte en Israël." Exodus 10, 11 en 12.

Om terug te komen op het ritueel slachten. Dit wordt gewoonweg helemaal verkeerd uitgelegd. In de bijbel staat dat men geen kadavers mag eten en geen bloed mag nuttigen. En daarom vindt men het gerechtvaardigd dat men het dier levend de keel doorsnijdt zodat het in het lijf kloppende hart het bloed uit het lichaam pompt. Want men redeneert: als men het dier doodt, is het een kadaver en blijft het bloed in het lijf en dus kan men het volgens het eigen geloof niet meer eten. Men heeft niet in de gaten, of men weigert het gewoon te accepteren, dat men dieren ook verdoofd kan slachten en dat het dier dan toch halal geslacht is. Als het schaap vooraf verdoofd wordt (bijvoorbeeld m.b.v. schietmasker, dat is een pin in de hersens schieten waardoor het dier op slag hersendood is en niets meer meekrijgt van wat er met hem gebeurt) dan is het dier NIET dood. Het hart blijft namelijk gewoon doorpompen. Na die verdoving wordt pas de halssnede gemaakt en door het nog kloppende hart gutst het bloed uit het lichaam. Het dier is dus niet dood en dus is het ook geen kadaver. Pas als het hart alle bloed uit het lichaam heeft gepompt komt het hart tot stilstand en treedt de dood in. Net zoals met onverdoofd slachten gebeurt. Met andere woorden, een dier dat met een schietmasker gedood wordt, is niet dood en is geen kadaver en kan daarom gewoon als halal geslacht aangemerkt worden. Zelfs het gebed dat bij het slachten hoort, kan men dan gerust erbij opzeggen. Het is de grootste onzin om te blijven beweren dat het dier bij het volle verstand, levend en wel op zijn rug gelegd moet worden en al ademend en bij kennis de keel moet worden doorgesneden.

In het land waar ik woon, Hongarije, heb ik talloze keren het slachten van dieren meegemaakt. Het dier,  bijv. een varken, wordt vooraf verdoofd waardoor het van de wereld is en niets meer voelt, maar het is niet dood. Zelfs van de verdoving aanbrengen merkt het varken helemaal niets. Daarna wordt pas de halssnede toegepast om het hart het bloed uit het lichaam te laten pompen. Het verdoofd slachten is een algemeen toegepaste manier van slachten in de slachthuizen in het westen. Helaas loopt in die slachthuizen nog steeds ongedierte rond dat het niet kan laten om de dieren toch nog te mishandelen.

Het varken wordt in de islam en het jodendom als onrein beschouwd, voor mij is het varken een dier dat, net als schapen en alle andere dieren die door mensen gedood worden om op te eten, een dier dat recht heeft op een wijze van slachten waarbij het niet gemarteld wordt. Stel dat god werkelijk zou bestaan, dan is een varken ook een deel van de schepping van die god. Als ie al bestaat, staat god boven alles en iedereen. Bepaalde groepen gelovigen wijzen de evolutieleer af en geloven in de gods schepping, het is daarom een gotspe om een deel van die schepping van god als onrein te bestempelen. 

Trouwens, er zijn ook vele niet gelovigen die niet vies zijn van een sterk staaltje wreedheden op dieren loslaten zodra men het dier wil gaan opeten. Bepaalde niet gelovigen kunnen er ook wat van zodra zij een kreeft, mosselen of slakken in handen krijgen. Die levende wezens worden zonder pardon levend en wel in kokend water gegooid en de kok staat doodleuk naast de ketel te wachten totdat het dier gecrepeerd is in het kokende water.

Vlees eten, prima maar dan wel zo dat het dier niet gekweld wordt bij het doden. Er is een simpele oplossing .... vraag je zelf af of jij dat je oudste zoon kan aandoen wat je het dier gaat aandoen dat je gaat doden (het schaap levend de keel doorsnijden en kreeften en slakken in kokend water gooien tot de dood erop volgt).
©  2017 AdeB

Mijn verslag over de varkensslacht op het Hongaarse platteland:
Varkensslacht op het Hongaarse platteland, eerst verdoven, dan pas slachten


Vedd birtokba a szívemet ...



Vedd birtokba a szívemet,
és hadd dobogni a szívem
ugyanúgy mintha a te szíved volna.

Vedd birtokba a szememet,
és hadd nézni a szemem
ugyanúgy mintha a te szemed volna.

Csak így, tud a szívem dobogni,
tud a szemem látni,
és én bírhatom az életet nélküled.


© Asztrid (mei 2017)






Beïnvloeden + verschijningsvorm…..



Ze, in casu schilderijen, (ook ruimtelijk werk), maken een werkelijkheid zichtbaar die altijd verborgen zou blijven als de schilderijen niet gemaakt zouden worden. Die realiteit zou zonder het bestaan van een (of het) schilderij verborgen blijven. Dat die realiteit wel of niet zou bestaan is hierbij niet beweerd evenmin dat het kunstwerk die realiteit zou opwekken. Zeker is wel dat het schilderij een realiteit in zichzelf heeft opgewekt. In feite kan men spreken van het bestaan van twee realiteiten, al dan niet elkaar versterkend of juist niet. De verschijningsvorm van het werk is logischerwijs doorspekt met het resultaat van het handelen van de maker. Zonder dat zou het werk niet kunnen bestaan. Een afstand scheppen om het object de vrijheid te geven waardoor het zijn eigen identiteit kan presenteren is een factor waar de kunstenaar rekening mee moet houden, of op zijn minst, zich van bewust moet zijn. Is de interactie tussen maker en resultaat belangrijk of juist niet? Is de interactie tussen het schilderij en toeschouwer van belang of juist niet? Wordt dat beoogd of niet? Is er sprake van een eigen identiteit bij het werk of van een achterliggende boodschap? Het werk als boodschapper, persoonlijk of onpersoonijk. Moraliseren, (ja ook door de toeschouwers), interpreteren met de realiteit als uitgangspunt bij het aanschouwen van een schilderij is, althans bij de meeste toeschouwers, een onontkoombaar proces. Bij de kunstenaar is het een keuze. Om een juiste verschijningsvorm te creëren, en dus de juiste werkelijkheid zichtbaar maken, of beter nog, de werkelijkheid juist zichtbaar maken –waarbij men zich moet afvragen wat als werkelijkheid gezien moet worden- is het van belang om in het schilderij alles weg te laten wat geen nut heeft. Ook hier weer een opgave voor de kunstenaar om te bepalen wat wel of geen nut heeft. Niet alleen in kleur en vorm of boodschap, inhoud of beleving,  maar vooral ook het formaat is daarbij van wezenlijk belang. Een werk op klein formaat kan niet zomaar vergroot worden en een groot werk kan niet zonder meer verkleind worden. Bij de keuze van het formaat is ook compositie van wezenlijk belang. Maar ook is de compositie onderhevig aan verandering bij verandering van formaat. Daarbij moet terdege rekening gehouden worden met zowel de letterlijke alsook de figuurlijke afstand tot het object. De vraag is wat en waarom! Hoeveel werkelijkheid wordt middels de aanwezigheid in grootte zichtbaar gemaakt? copyright AdeB

Denk + t + en

ik denk
jij denkt
hij denkt
wij denken
jullie denken
zij denken

Wie had dat gedacht  ...






De paradoxale keuzes van Edith Schippers

Afshin Ellian reageert op de ‘H.J. Schoo-lezing’ "paradox van de vrijheid" van Edith Schippers, (waarin zij  o.a. zei: "Wie onze vrijheid niet accepteert, hoort hier niet" en waarin Schippers o.a. over islamitisch fundamentalisme sprak), met een artikel in Elsevier met de titel: "Bescherm juist Joden tegen het grote kwaad, de politieke islam" en de openingszin: "Na het gepassioneerde betoog van Edith Schippers tegen de politieke islam heeft de Nederlandse staat een duidelijk doel: "pak antisemitisme aan".


Met deze kop en openingszin trekt Ellian de hele inhoud van de lezing van Schippers in één klap in de hoek van 'antisemitisme' om vervolgens verder te borduren over antisemitisme binnen de islam. Daarnaast maakt Ellian met die titel en openingszin én daarin het gebruik van het woord "juist" ook duidelijk, dat een bepaalde groep volgens hem voorrang moet krijgen, of meer of eerder bescherming moet krijgen tegen de politieke islam. Ik hoop toch van harte dat als het aankomt op bescherming tegen de door Ellian genoemde "politieke islam" de Nederlandse staat géén onderscheid maakt tussen zijn burgers en iedereen evenveel bescherming biedt. Dus niet bepaalde groep burgers "juist" beschermen en anderen minder waardoor die groep wel aan 'het grote kwaad, de politieke islam' blootstaat


Maar de toespraak van Schippers ging over veel meer dan wat Ellian aanhaalt. Het ging o.a. over vrijheid en de cultuur in het westen en hoe belangrijk het is die te behouden. Ik ben het grotendeels met de inhoud van de lezing van Schippers eens maar het verbaast mij wel dat Schippers de focus legt op één godsdienst, namelijk de islam.

Het ligt voor de hand gezien de vele islamgerelateerde gebeurtenissen tegenwoordig - van moslim-vluchtelingen die de EU binnenkomen tot aanslagen door moslims in het westen - dat alles wat met islam te maken heeft in the spotlight staat. Tenslotte wordt een groep die met agressieve methoden zijn ideeën wil uitdragen en zijn macht wil uitbreiden makkelijker opgemerkt en als agressor gezien dan een groep die met zachte hand zijn ideeën wil doorvoeren en zijn macht wil uitbreiden. Tot zover kan ik de keuze van Schippers om over de excessen binnen de islam te spreken, begrijpen. Maar er zijn meerdere manieren die aanhangers van godsdiensten hanteren om hun doelen te bereiken en dat vergeet men tegenwoordig vaak. Tenslotte is het echte doel binnen hun eigen godsdienst het tot uitdrukking brengen van en belijden van hun godsdienst, de weg ernaar toe en de manier waarop men dat stadium wil bereiken is een puur strategische keuze. Hoe softer de aanpak hoe minder kans dat men als agressor neergezet wordt.

Het is toch raar dat de liberale Schippers één geloof eruit pikt, de islam, maar met geen woord rept over de uitwassen die zich anno 2016 nog steeds binnen andere godsdiensten manifesteren. Hieronder een paar voorbeelden waar ik Schippers niet over hoor maar dat wel alles te maken heeft met alles waar Schippers van zegt dat ze voor staat.

Schippers haalt aan: "Homoseksualiteit stond in de jaren '70 nog officieel te boek als psychiatrische stoornis". En ze zegt daarover: "Ik hoor dat ook vaak als tegenargument. En dat is een gek argument, want wij hebben ons daar toch niet voor niks uitgevochten? Wij willen daar toch niet naar terug?" Maar ik hoor Schippers niet over het feit dat er anno 2016 nog steeds een paus is die zich in niet mis te verstane afkeurende bewoordingen uitlaat over abortus, homo's, homohuwelijk en anticonceptie. Een kerkelijke, christelijke huwelijksinzegening voor homo's zit er met deze paus, ook in Nederland,  niet in. Vrouwen die zelf willen bepalen hoeveel kinderen ze willen, dat als normaal en geëmancipeerd ervaren en accepteren, ook dat zit er bij deze paus niet in. Waar blijven binnen de christelijke godsdienst anno 2016 de gelijke rechten voor die groepen mevrouw Schippers? En waarom benoemt u deze visie van de christelijke kerk niet in één adem met uw commentaar op de islam?

En hoe zit het met kinderen die niet oud genoeg zijn om zelf te kunnen beslissen en die binnen streng christelijke gemeenschappen onthouden worden van vaccinaties waardoor er bijv. kans op polio is en ook de volksgezondheid gevaar loopt. Mevrouw Schippers, Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, kunt u mij eens uitleggen wat u onder het woord "Volksgezondheid"  verstaat?

Als ik kippen houd in Nederland, een mes neem en er eentje de keel doorsnijd om er soep van te maken, en de buurman geeft me aan bij de politie, dan heb ik dierenmishandeling aan mijn broek hangen. Als uit naam van een godsdienst miljoenen dieren op diezelfde gruwelijke manier van hun leven beroofd worden -  onverdoofd en levend hun keel doorsnijden en laten doodbloeden - zoals dat gebruikelijk is binnen het jodendom en de islam, dan is het opeens geen dierenmishandeling meer. Mevrouw Schippers, Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, kunt u mij eens uitleggen wat u verstaat onder het woord "Welzijn"? Of geldt dat alleen voor mensen en níet voor dieren?

In de toespraak noemt Schippers als voorbeeld "meisjesbesnijdenis" als een argument om op de islam in te hakken. Ik mis eigenlijk het woord "kinderbesnijdenis" want het zijn niet alleen meisjes die besneden worden in naam van godsdiensten. Het is even erg om een meisje te verminken door haar schaamlippen ed. af te snijden als een jongen te verminken door een deel van zijn penis af te snijden. Verminking door besnijdenis is niet puur en alleen een gebruik binnen de islam maar is ook gebruikelijk in het, al veel langer bestaande, jodendom. Waarom alleen meisjesbesnijdenis als niet gewenst noemen binnen onze westerse cultuur in Nederland en niet reppen over de jongensbesnijdenis?

Schippers zei in haar toespraak: "Rita Verdonk accepteerde niet dat een Islamitische man weigerde om haar de hand te schudden. Zij maakte daar terecht een punt van. Ze verdient daarvoor alle lof, maar kreeg ook veel, onverwachte kritiek uit progressieve hoek." Schippers vindt de stelling: “Als handen schudden met vrouwen nou niet geaccepteerd wordt in de cultuur van deze groep, dan moeten we daarvoor alle begrip hebben. Alle culturen zijn gelijkwaardig”, een verschrikkelijke misvatting. Maar als Schippers daarbij een voorbeeld aanhaalt van een imam die vrouwen geen hand wil geven, waarom haalt u dan niet ook het voorbeeld aan van bijv. rabbijn Evers, een rabbijn die hetzelfde staaltje van onfatsoen uithaalt? Want een vrouw geen hand geven komt zowel bij de islam alsook bij het jodendom voor.

De hierboven door mij genoemde voorbeelden zouden Schippers en Ellian stof tot nadenken moeten geven. Het is makkelijk om commentaar te leveren op één godsdienst waarvan een extremistische tak die godsdienst een slechte naam bezorgt. Het is ook makkelijk om allerlei voorbeelden m.b.t. die ene godsdienst aan te halen en dan alleen die ter discussie stellen en de misstanden  bij de andere godsdiensten te bagatelliseren of zelfs weg te laten. Stevige taal bezigen door kritiek te leveren op de islam lost nog lang niets op. Het levert hoogstens een aantal kamerzetels op voor de VVD bij de verkiezingen volgend jaar.

Begrijp mij niet verkeerd, dit is geen pleidooi voor de islam. In Nederland bestaat vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst. Dat is een groot goed en daar ben ik het mee eens. Maar ik ben ook van mening dat godsdienst thuishoort achter de eigen voordeur of in het gebedshuis van desbetreffende godsdienst. Er hoeven ook geen aparte (grond)wetsartikelen te bestaan over vrijheid van godsdienst. Dat is al geregeld onder de vrijheid van meningsuiting want godsbeleving is niet iets dat hoger is dan een mening en behoeft geen aparte status. Het is hetzelfde als bij de atheïst die overtuigd is van het niet bestaan van een god o.i.d. Dat alles valt naar mijn mening onder "vrijheid van meningsuiting". Door deze wijzigingen door te voeren kunnen voorts ook extremistische uitspattingen die de grens van vrijheid van meningsuiting overschrijden makkelijker aangepakt worden. Dan is het afgelopen met dat grijze gebied waarbij extremistische uitspraken die volgens de wet strafbaar zijn handig onder de paraplu van vrijheid van godsdienst gemanoeuvreerd worden waardoor een spagaat ontstaat waar niet of zeer moeilijk uit te komen is. Verder ben ik van mening dat uitzonderingen in de wet die op enige manier betrekking hebben op godsdienst, zoals bijv. het toestaan van onverdoofd/ritueel slachten en besnijdenis van kinderen zonder dat zij er zelf toestemming voor geven en zonder medische noodzaak, moeten verdwijnen. Kortom, schrap alle uitzonderingen die betrekking hebben op godsdienst uit de grondwet. Voor Atheïsten worden ook geen uitzonderingen gemaakt. Op dit moment wordt er stevig ingehakt op één godsdienst terwijl er binnen andere godsdiensten ook extreme groeperingen zijn die anderen het leven "zuur" maken, zelfs binnen de eigen groep.
© Asztrid, 7-9-2016

De nieuwe democratie, een 51% dictatuur

Too much democracy will kill you. Democratie maakt democratie onmogelijk.


Democratische referenda, pleonastische wangedrochten, steunen op het gezag van het volk en op de stem van één kiesgerechtigde burger. De domheid, onnozelheid, haat, racisme en ontevredenheid, kortom de waanzin die in het hoofd van één persoon zit die toevallig zijn stem uitbrengt, kan een heel land meesleuren in de afgrond:

Russische-roulette-democratie!

Kwantitatief bepalen wat als de waarheid gezien wordt, is het kenmerk van een democratie maar ook meteen haar grootste zwakte. Binnen een democratie de mogelijkheid bieden buiten de normale verkiezingen om -die de burger het recht geeft op gezette tijden zijn stem uit te brengen- ook nog referenda te organiseren, is de doodsteek voor iedere democratie.




Het is van een ongekende domheid en het is een drang tot zelfdestructie om de kwantiteit te laten bepalen wat de waarheid is en niet de kwaliteit. Kwantiteit is slechts een hoeveelheidsbepaling, zonder acht te slaan op kwaliteit en zonder rekening te houden met de kwaliteit binnen die kwantiteit. 
Alleen de factor hoeveelheid heeft een doorslaggevende stem en daarom is het totale waanzin om zich niet af te vragen hoeveel kwaliteit die kwantiteit herbergt. Hoeveel kwaliteit zit er dan in die kwantiteit?

Dat dat bedroevend weinig is, en daarom ook een reden is om je ongerust te maken, kan je o.a. afleiden aan het taalniveau van die groep. Taalniveau is een goede graadmeter voor de kwaliteit van de 'kwantiteit', het grootste deel van de Nederlandse bevolking dus. Overheid en bedrijven schreven hun teksten over het algemeen op taalniveau C1. Het bleek dat het overgrote deel van de bevolking de teksten op dat niveau niet begrepen en daarom werd het niveau van de teksten naar beneden bijgesteld, niet naar B2 maar naar B1: "Taalniveau B1 kenmerkt zich door het gebruik van veel voorkomende woorden en korte, eenvoudige en actieve zinnen." Persoonlijk vind ik deze aanpassing naar beneden een verarming van de taal. De overheid zou haar taalniveau niet moet verlagen maar de burger moet zorgen dat hij zijn taalniveau verhoogt. Maar ook hier weer is het de democratie die zorgt voor de aanpassing naar de meerderheid, naar beneden in dit geval. Dat de kwaliteit van de kwantiteit bedroevend laag is, is zorgwekkend. Niet dat taalniveau dé intelligentiemeter van een volk is, maar te weten dat het grootste deel van de bevolking de wereldproblemen, complexe verdragen met verstrekkende gevolgen, geopolitieke ontwikkelingen verwerkt op B1 niveau is toch wel zorgwekkend. Complexe aangelegenheden kunnen gewoonweg niet versimpeld worden tot een Jip-en-Janneke-taal of tot een keuze "voor" of "tegen." Maar dat is wel wat tegenwoordig aan het gebeuren is: de inhoud vervlakt, de verschillende lagen worden samengeperst tot één, de toon verruwt, het van je laten horen is belangrijker dan de inhoud en meningen zijn verworden tot in staal gegoten oorlogstuig. Hier en daar staat iemand op die de stem van het volk vertegenwoordigt, en zie daar, het populisme viert hoogtij.

Kwantitatieve waarheidsbepaling middels referenda, ook wel directe democratie, is de macht overdragen aan de grillen van onrust- en onlustgevoelens die in de onderbuik van de samenleving borrelen.

Het is als een restaurant dat klanten dubbele porties serveert tegenover een restaurant dat normale porties opdient. De kwantiteit geeft de doorslag en de veelvraten bepalen welk restaurant openblijft en welk gesloten moet worden. Zou dit de inzet van een referendum zijn, was veel en goedkoop de uitslag en daarom de waarheid. Voor diegenen die waarde hechten aan kwaliteit, is geen plaats meer. De veelvraten zijn echter niet tevreden met hun overwinning, nee, ze zien die andere klanten als tegenstanders en demoniseren hen door hen elitair gedrag en dikdoenerij te verwijten omdat zij toevallig de voorkeur geven aan kwaliteits voedsel. Winston Churchill zei ooit: "The best argument against democracy is a five-minute conversation with the average voter."

Democratie als basis van gelijkheid en gelijke stem van een ieder heeft bestaansrecht zolang zij ook de gelijkheid en gelijke stem van minderheden erkent en accepteert maar de democratie wordt hoe langer hoe meer een "51% democratie."  Anders gezegd: de 'nieuwe' democratie wordt een 51% dictatuur.

Asztrid   © copyright - 2016-06-24



Meer:
Hoe de Wet raadgevend referendum tegen zichzelf is en makkelijk als strijdvlegel gebruikt kan worden

Is het een fundament of een overblijfsel van een wijn die slechts gedronken werd omdat je dorstig was? 

De avondklok van mevrouw Jans

Helemaal doorfietsen tot aan het eind van de Hoogstraat. Aan de rechterkant, achter de hoge bomen staat de flat van mevrouw Jans.” Dat was de extra informatie die hij had meegekregen toen hij op het hoofdkantoor de lijst met bijbehorende instructies was gaan ophalen.

„Fijn dat je wil invallen vandaag, nog een prettige avond” riep coördinator Tanja hem na toen hij de deur van het hoofdkantoor achter zich dicht wilde trekken.



"Prettige avond?" mompelde hij. Mijn avondje bederven, dat is wat ze doen, dacht hij terwijl hij op zijn fiets stapte. Diep over het stuur gebogen, om enigszins te ontkomen aan de striemende regen die hem tegemoet kwam, fietste hij de smalle straat in. Hij stalde zijn karretje naast de ingang van de flat en liep naar binnen. Hij nam de trap naar de vierde verdieping.


Dit is al het tweede weekend dat ze me opbellen. En daarom moest ik mijn afspraakje met Sanne alweer afzeggen. Ja Sanne luister, vanavond kan niet doorgaan, ik moet een dienst overnemen. Gaat ze dat geloven? Misschien niet en denkt ze dat ik van haar af wil. Terwijl ik mij de hele week heb verheugd op dat malse stukje vlees, wordt dat feestje door één telefoontje bedorven. Daarvoor in de plaats moet ik nu een leerachtig omhulsel in een pyjama inpakken en in bed doen.

40UP-radio: ik wil fluweelzachte- en rokerige mannenstemmen, die plaatjes draaien!!

Wat is er toch weer een ophef geweest over het item bij DWDD waarin de nieuwe radiozender    40up-radio werd gepresenteerd. Ik zat ook te kijken naar die DWDD-uitzending en ik vond het geweldig hoe daar een paar mannen aan tafel zaten, half verborgen achter het deksel van een kofferplatenspelertje. Tijdens die uitzending deden Harry de Winter en Johan Derksen een paar uitspraken die een aantal mensen in het verkeerde keelgat schoten. Op de vraag van van Nieuwkerk  waarom er alleen mannen bij de 40UP radiozender werken, antwoordde Harry de Winter: "Dat komt omdat platen draaien een mannenhobby is. Mannen doen dat samen. Mannen hebben het altijd over plaatjes draaien. Vrouwen zijn veel meer met teksten bezig. Vrouwen zijn heel erg gespecialiseerd in wat ze horen terwijl mannen draaien al jaren Bob Dylan maar hebben geen idee wat die man zingt."
Toen van Nieuwkerk aan Johan Derksen vroeg of er ook vrouwen bij konden, antwoordde Derksen met: "Wat mij betreft wel ja, eh..." van Nieuwkerk vervolgt zijn vraag met: "Ken jij ze ook met een goeie muzieksmaak?" Terwijl de laatste woord nauwelijks is uitgesproken, antwoordt Derksen "Nee.... En ik heb er al heel wat versleten."

Daarop volgden natúúrlijk weer reacties, zoals die van 3FM-dj, Roosmarijn Reijmer die woedend reageerde op die in haar ogen seksistische opmerkingen. "Dit is 2016!" briest Reijmer. ,,Kom op DWDD, serieus? Belachelijk! Hier zit zo'n plaatjesdraaier en ik ga even verder als je het niet erg vindt." En Ruud Houweling  die op Twitter Johan Derksen een uitgedroogde vetplant noemt. Enkele media die aandacht besteedden aan dat item waren bijv. 3voor12.vpro.nl - Waarom babyboomradio 40Up echt niet deugt   en  AD.nl - Woedende reacties op seksistisch 40UP bij DWDD

Ik vond het prachtig om naar te kijken. Hoe een paar mannen op leeftijd hun plaatje mochten aankondigden en met hun neus op de vinyl doken, alsof ze de geur ervan wilden opsnuiven, met bibberende vingers de naald op de goede plaats probeerden te mikken. Dan die opluchting op hun gezicht toen bleek dat ze de naald niet ernaast hadden gemept. Dan die verwachtingsvolle blik in hun ogen tijdens het wachten op de eerste noten van het liedje. En dan de naald die de plaat aftastte en een doodse stilte liet horen, een veel te lange stilte. Hilarisch vond ik dat en tevens heerlijk aandoenlijk, dat gestuntel met die platenspelers van een paar "heren op leeftijd".

Natuurlijk heb ik ook gehoord wat de Winter en Derksen vertelden. En ook dat vond ik leuk, ik moest er hartelijk om lachen. Nee, niet vanuit een hooghartigheid of gekrenktheid maar omdat ik het echt grappig vond wat zij vertelden. Ik ben zo snel op mijn tenen getrapt, ook niet bij zogenaamde vrouwonvriendelijke grapjes of -opmerkingen. De opmerkingen bij DWDD ervaar ik al helemaal niet als ouderwets, seksistisch, belachelijk etc. Het wordt zelfs grappig als je het plaatst in de context van dat moment: een paar mannen op een rijtje achter hun pick-up speler, hun onhandige aankondigingen en dat gestuntel met die plaatjes. Als ik de Winter hoor zeggen dat "plaatjes draaien een mannenhobby", is dan duiken bij mij meteen beelden op van mannen die hun zolderkamer hebben volgestouwd met een modelspoorweg, van mannen die duizenden postzegels van envelopjes afweken en gesorteerd in boeken opbergen, van mannen die een boekenplank vol Jerry Cotton boeken hebben verzameld. Heerlijk toch! Als Derksen zegt dat hij geen vrouw kent met een goeie muzieksmaak, en om dat te bevestigen eraan toevoegt dat hij er al heel wat heeft versleten, dan duikt bij mij direct een beeld op van een Johan Derksen die het zoveelste vrouwtje heeft veroverd en zich verheugt op een gezellig avondje bij haar thuis. De 'mood' van Derksen wordt echter totaal verpest zodra het vrouwtje een gezellig muziekje opzet om in the mood te komen.

Wat heb ik toch een vreselijke hekel aan dat eindeloze meetlat-leggen gedoe. Moet ik mij bij dat soort uitspraken als vrouw beledigd voelen, me ergeren of mijn afkeuring uiten over zulke opmerkingen? Wegen zulke opmerkingen werkelijk zo zwaar dat men zich daarover zo moet opwinden? In welke wereld ben ik terecht gekomen als ik mij als vrouw over zulke uitspraken zou moeten opwinden. Ben ik naïef? Natuurlijk niet, ik ben alleen niet zo snel op mijn tenen getrapt. Door die aankondiging in DWDD ben ik luisteraar geworden van 40up-radio. Ik vind het een leuk idee, muziek luisteren die je niet iedere dag hoort. En natuurlijk luister ik ook naar de heren discjockeys. En als Johan Derksen dan weer eens vertelt dat vrouwen geen muzieksmaak hebben, dan mag hij van mij zoveel plaatjes draaien waardoor de vrouwelijke luisteraars wel een muzieksmaak ontwikkelen. Ik ben dan één van ie luisteraars. En laat alsjeblieft die vrouwelijke discjockeys achterwege bij 40-UP radio, ik wil fluweelzachte-  of rokerige mannenstemmen en muziek die mijn oren streelt.

Weet je waar ik mij wel aan geërgerd heb bij DWDD? Aan die Sylvana Simons, die schitterde met een rol die haar zo goed past, die van slachtoffer.

Asztrid (19-5-2016)

Hoe het ook kan...... samen muziek maken in de metro.

Dit is iets waar ik toch zó blij van kan worden. Niet alleen van de waanzinnige uitvoering van die twee dames maar vooral ook waar en hoe. In de Frankfurter metro en spontaan beginnen. Wat had ik graag in die metro gezeten. Overigens vind ik dit een perfect voorbeeld van een vrije samenleving! Reizen met de metro en mensen die het met elkaar gezellig maken, in plaats van 'relidioten' met bomgordels in de metro.
Anna Guder en Heidi Joubert jammen in de Frankfurter metro dat het een lieve lust is. Ze brengen "Kiss" van Prince, een geweldige uitvoering. Halverwege het nummer begint een man, die als passagier tegenover het duo zit, mee te doen. Het is ook een muzikant, Ozzy Lino. 

http://kiddo-kat.de 
https://www.facebook.com/Heidi-Joubert-119881271437387/
https://www.facebook.com/anna.nas.1612
https://www.facebook.com/ozzylino  

Hoe de Wet raadgevend referendum tegen zichzelf is en makkelijk als strijdvlegel gebruikt kan worden

Het referendum ligt weer achter ons. Nu is het puin ruimen geblazen. Daarmee doel ik niet alleen op de uitkomst van het referendum maar vooral op het fenomeen 'raadgevend referendum' an sich.


Theoretisch zou men kunnen stellen dat het volk van een land de mogelijkheid bieden zich middels een referendum uit te spreken over een onderwerp, het hoogst haalbare is binnen een democratie. In theorie moet er dan wel uitdrukkelijk bij vermeld worden. Zeker is dat de ontwerpers met een benevolente houding aan de slag zijn gegaan en dat zij naar eer en geweten de, volgens hen, perfecte kaders hebben geconstrueerd hebben waarbinnen raadgevende referenda realiteit worden.


Met zoveel zorg samengesteld zou men verwachten dat de uitslagen van de raadgevende referenda waardevolle- en ethisch verantwoorde resultaten opleveren die leiden tot constructieve bijdragen in de politieke arena op lands-, en misschien zelfs op wereldniveau. Maar dat is de theorie. In de werkelijke wereld blijkt dat theorie en praktijk, zoals gewoonlijk, hemelsbreed van elkaar verschillen.


Ondanks dat het raadgevend referendum ontstaan is vanuit een positieve gedachte waarbij democratische waarden en het gelijkheidsfundament in acht worden genomen, is het niet bij voorbaat vanzelfsprekend dat het een goed instrument is. Brain May zong ooit "Too much love will kill you", ik vraag me af of er soms niet ook sprake is van: "Too much democracy will kill you."

Met andere woorden, niet alleen 'democratie' is een proces waarbij vaak op basis van kwantiteit de uitkomst tot waarheid verwordt maar deze beschrijving is ook van toepassing op de Wet raadgevend referendum. 

Raadgevend referendum, wel of niet, hoe en wanneer
De makers van de Wet raadgevend referendum valt in deze het een en ander te verwijten. Men heeft niet nauwkeurig genoeg gekeken naar de uitwerkingen van een raadgevend referendum en de daarbij gekozen kiesdrempel van 30%, en dat maakt dat een raadgevend referendum in deze vorm meer kwaad dan goed doet. Zoals deze Wet op dit moment is vormgegeven, is ze niet meer dan een veredelde vorm van demonstreren. Ze is bij voorbaat altijd op een 'tegengeluid' gebaseerd, of iets platter geformuleerd, men kan op ieder moment de hakken in het zand zetten. De trein is onderweg, het is slechts wachten op het geschikte moment om aan de noodrem te trekken in de vorm van een referendum organiseren.

Een raadgevend referendum zou nooit ingezet moeten worden bij thema's die reeds geïmplementeerd zijn of die reeds gedeeltelijk worden toegepast of uitgevoerd. Als men het reilen en zeilen van de politiek vergelijkt met het dagelijks leven kan men gemakkelijk de vergelijking maken met een man die een besluit wil nemen en daarbij behoefte heeft aan de mening van zijn vriend. Hij zal dan zijn vriend bellen voordat hij zijn besluit neemt en niet nadat hij al beslist heeft. Logisch toch, want advies vragen na het nemen van een besluit, waardoor hij ook nog het risico loopt zijn mening te moeten herzien, is nutteloos en misschien zelfs schadelijk. Dit is een simpele metafoor maar het maakt wel duidelijk waar de schoen wringt: een raadgevend referendum kan alleen een constructieve bijdrage leveren als het vooraf gehouden wordt. Het biedt burgers de mogelijkheid zich uit te spreken over een onderwerp en de uitslag kan makkelijk meegewogen worden bij de besluitvorming waarbij het ook makkelijk is om wijzigingen aan te brengen. Men hoeft namelijk niets terug te draaien wat al in werking is getreden. Een bijkomend voordeel van vooraf raadplegen is dat zowel een 'voor'- als een 'tegen'-uitslag altijd van gelijke waarde is. Bovendien blijft het democratisch karakter behouden waardoor men tevens het risico uitsluit dat stemgerechtigden thuisblijven omdat zij het nut niet inzien om te gaan stemmen omdat zij over iets moeten gaan stemmen dat toch al, geheel of gedeeltelijk, in werking is getreden. Een grote groep thuisblijvers vertroebelt, hoe dan ook, de uitslag. Daarom kan men ook nooit beweren dat de uitslag van een raadgevend referendum dat wordt gehouden over lopende-, of al in werking zijnde verdragen, de realiteit weerspiegelt van wat de burgers vinden.

De grootste fout die men gemaakt heeft, is het invoeren van de 30% opkomstbepaling. Die zou men per direct moeten afschaffen.  Door deze drempel wordt speculatie in de hand gewerkt, bovendien is de kans groot dat de uitslag tegenovergesteld wordt van wat er daadwerkelijk op dat moment in de samenleving leeft. Bij het raadgevend referendum op 6 april jl. is dit glashelder geworden. Het 'voor'-kamp werd door die kiesdrempel bij voorbaat al in twee groepen verdeeld: een groep 'voor'-stemmers die zich verplicht voelde om te gaan stemmen omdat ze wisten dat zodra de kiesdrempel gehaald zou worden de 'tegen'-stemmers zouden winnen, en een groep 'voor'-stemmers die door niet te gaan stemmen in feite ook een 'voor'stem uitbrachten, zij het met een omweg: hopend dat door thuis te blijven de opkomst onder de 30% zou blijven waardoor het referendum ongeldig verklaard zou worden. Resultaat is dat veel 'voor'stemmers niet meegeteld zijn in de definitieve uitslag en de uitslag van het referendum dus niet als een goede afspiegeling van de mening van de burgers beschouwd kan worden. De 30% kiesdrempel veroorzaakt een onbedoelde derde mogelijkheid (kiezers die uit strategische overwegingen kiezen om thuis te blijven) die de essentie van waar het om draait bij een referendum onderuit haalt en dat kan nooit de bedoeling zijn. Vanzelfsprekend levert dit altijd onevenwichtige resultaten op die weer aanleiding geven tot eindeloos, en nutteloos, gespeculeer.
Een raadgevend referendum dat over thema's gaat die reeds geïmplementeerd zijn of die al gedeeltelijk worden uitgevoerd of toegepast (zoals bij het associatieverdrag EU-Oekraïne) is vergelijkbaar met de situatie van een boer die zijn akker met gerst heeft ingezaaid en op het moment dat het gewas op het land staat, de consument de mogelijkheid biedt om te kiezen tussen gerst of tarwe. Zodra meer dan 30% van de consumenten antwoordt dat het tarwe moet zijn, kan de boer zijn ploeg uit de schuur halen en zijn akker met gerst gaan omploegen: met andere woorden, het is de omgedraaide wereld, het leidt tot niets en maakt meer kapot dan ons lief is.  

Nog meer obstakels
Bovendien is gebleken dat de term 'raadgevend' voor problemen zorgt. Werd die eerder nog regelmatig gebagatelliseerd, plotseling blijkt hij van zijn werkelijke betekenis te zijn ontdaan en weet men zich geen raad meer ermee. Men beseft dat de combinatie 'raadgevend', de uitslag in combinatie met het moment van het houden van een referendum, wel een heel erg slechte is. Dat de oorzaak van deze inconsistentie ook te maken heeft met de alom versluierde manipulatie van de burger en om het gezicht van de diverse politieke partijen te redden, moge duidelijk zijn.
Het is ook niet verstandig om de mogelijkheid te bieden een raadgevend referendum te organiseren over onderwerpen die beroering in de samenleving teweegbrengen en die emoties hoog kunnen doen oplopen, ik denk aan de vluchtelingencrisis of ingrepen die de burgers letterlijk in hun beurs voelen. Er zijn nu eenmaal thema's waarbij men niet kan volstaan met een simpel 'voor' of 'tegen'. Bovendien zullen veel kiezers in de emotie van het moment hun persoonlijke positie laten prevaleren: geen basis om tot een weloverwogen keuze te komen.

'Wenn schon, denn schon'
Als men dan toch met een raadgevend referendum, of referendum wil werken, is het beter dat men hierbij stemplicht invoert. In een democratisch bestel lijkt dit wellicht enigszins rigide maar het geeft wel zekerheid dat je stem als burger iets waard is plus het levert een uitslag op die wel betrouwbaar is. Niet geheel onbelangrijk, het verhoogd de drempel om referenda te organiseren. Je kunt het zien als 'voor wat hoort wat': de bevolking mag tussendoor zijn stem uitbrengen maar dan moet wel iedereen meedoen. Verhoog ook het aantal handtekeningen dat vereist is om een inleidend- en definitief verzoek in te dienen. De huidige aantallen zijn nog steeds gebaseerd op het papieren tijdperk van weleer waardoor het binnenhalen van de vereiste aantallen in de hedendaagse digitale wereld een fluitje van een cent is. Gevolg daarvan: eenmaal de smaak te pakken en een stortvloed aan aanvragen is het gevolg. Snel moderniseren dus. Tel op hetgeen ik eerder heb aangestipt: raadgevende referenda houden in een stadium waarbij nog geen sprake is van daadwerkelijke implementatie, waardoor er nog alle vrijheid is om, indien nodig, de uitslag van het referendum mee te nemen en aan te passen in de definitieve versie of, als het nodig is, afzien van het voorstel, en alleen dan kan een raadgevend referendum van nut zijn.

Want laten wij niet vergeten dat er bij het samenstellen van de huidige referendumwet, en ik wil hier niet badinerend reageren, sprake is geweest van een behoorlijke dosis naïviteit omdat men geen rekening heeft gehouden met de mogelijkheid dat groepen een referendum kunnen misbruiken voor andere doeleinden. Groepen mensen die, gedreven worden door ontevredenheid, haat, frustraties, geldingsdrang of eigenbelang, krijgen een legitiem instrument op een presenteerblaadje aangereikt om daarmee als een strijdvlegel door het land te razen om chaos en verderf te zaaien. Het bewijs daarvan is onlangs geleverd bij het referendum van 6 april jl. waarbij Arjan van Dixhoorn en Pepijn van Houwelingen van het Burgercomité EU openlijk uitkwamen voor hun eigenlijke bedoelingen door te zeggen dat ze vooral tegen Europa zijn. „Oekraïne kan ons natuurlijk niets schelen, dat moet u begrijpen”, aldus voorzitter Van Dixhoorn."Ook werd er gehoopt dat de EU in elkaar zou storten. Een volksraadpleging mag dan wel beschouwd worden als hoogst haalbare vorm van democratie, maar het is ook gebleken dat het een, door de belastingbetaler betaald, instrument is om lekker dwars te kunnen gaan liggen. 

Afschaffen raadgevend referendum
Een volksraadpleging mag dan wel deel uitmaken van een democratisch bestel maar het is geen effectief middel. Het heeft naar mijn gevoel een te hoog ad-hoc gehalte en de wet in de huidige vorm is eerder schadelijk dan dat ze iets bijdraagt. Beter zou zijn om middels de gebruikelijke verkiezingen volksvertegenwoordigers te kiezen en, als deze hun beloftes niet waarmaken, kan de kiezer bij de volgende verkiezingen laten merken hoe hij daar over denkt. Of nog beter, iedere partij wordt verplicht een aantal kernpunten als niet onderhandelbaar te definiëren waardoor de kiezer meer kan vertrouwen op het nakomen van beloftes van de door hem/haar gekozen partij. (Deze laatste mogelijkheid kan ik in deze column niet eventjes geheel uitdiepen en beperk ik me even tot het kort benoemen van deze mogelijkheid). Terug naar wat betreft de huidige situatie, er lopen nu twee wegen naast elkaar: die van de verkozen volksvertegenwoordiging en die van de referenda. Om het nog chaotischer te maken heeft men ook nog bedacht dat het referendum een raadgevend karakter heeft. Hoeveel onzekerheden en makkelijk inwisselbare beloften kan de burger verkroppen? Een raadgevend referendum levert, hoe je het wendt of keert, altijd verliezers op. Niet alleen ten tijde van de uitslag van het referendum is er een groep die tot de verliezers behoort, ook de winnaars zijn nog niet zeker van hun zaak. Als er niets met de uitslag gedaan wordt, zijn ook de winnaars tot verliezers verworden: resultaat, alleen verliezers. Een politiek bestel dat democratie tot een groot goed rekent en de burgers de mogelijkheid biedt een raadgevend referendum te organiseren, moet zich bewust zijn van het feit dat zij hiermee niet alleen een zeer ondemocratisch misbaksel hebben gecreëerd, een democratie onwaardig, maar dat dit misbaksel ook nog eens het tegenovergestelde bewerkstelligt van wat men beoogt: in plaats dat het een middel is om het volk een stem te geven, zorgt het voor nog meer polarisatie en onvrede bij de burgers: het werkt als een splijtzwam. De Nederlandse maatschappij (en de rest van de EU) is meer gebaat met een weloverwogen gekozen volksvertegenwoordiging in Nederland die verbindt en verder kijkt dan hun neus lang is en zich niet laat leiden door ad-hoc beslissingen middels raadgevende referenda, waarbij burgers die nauwelijks weten waar het over gaat hun stem mogen uitbrengen.
Copyright Asztrid - geplaatst 09-04-2016

Wim Brands overleden

Wim Brands overleden. Het is niet gepast om te vloeken als iemand is overleden maar toen ik las dat Wim Brands was overleden, vloekte ik hardop. De man die het bekende VPRO-programma "Boeken" presenteerde. Ik sloeg nooit een uitzending over.

Een genot om naar te kijken, de rust, de diepgang, de openheid. Een zeldzaamheid op de hedendaagse tv. Maar ook bekend als journalist en dichter en bekend van radio. We zullen nooit meer kunnen genieten van de dingen waarmee hij ons verblijdde. Nooit meer kunnen meegenieten van hoe hij als een archeoloog groef in de hoofden van de schrijvers en menige schat naar boven haalde, iets dat we zonder hem nooit hadden ontdekt. Het beeld van hoe hij met samengeknepen ogen en achteroverleunend op zijn stoeltje zat te wachten op het antwoord van de schrijver. Hoe hij plotsklaps naar voren kwam, met de boeken over tafel schoof, als hij de volgende vraag ging stellen. De stilte die regelmatig viel omdat hij de geïnterviewde de tijd gunde om na te denken. Kortom, ik was fan van zijn "Boeken" programma.

Zijn dood betekent ook een einde aan als het moois dat hij aan die wereld nog had kunnen toevoegen. Het meest tragische van alles is echter dat hij voor zichzelf geen plaats meer zag in de wereld waaraan hij zelf zoveel moois heeft toegevoegd.

"Néger kocka" in Hongarije, niemand die zich druk maakt over dat woord in de naam van het gebakje


In Nederland ophef over negerzoenen omdat het woord 'neger' gebruikt wordt. Boeken herschrijven om het woord neger te verwijderen, beschrijvingen van schilderijen veranderen om het woord 'neger' niet meer tegen te komen. In Hongarije ligt dat ietsje anders, daar ligt niemand wakker van het woord neger.


Onlangs was ik in een grote stad en stond ik voor een gebakvitrine in een winkelcentrum een gebakje uit te zoeken. Ik houd van chocoladegebak en mijn oog viel op een donkerbruin, bijna zwart vierkant gebakje. Op het informatiekaartje dat bij het gebakje hoorde, stond behalve de prijs ook de naam van het gebakje: 'néger kocka' ik las het woord 'neger'. Ik vroeg aan de verkoopster of het gebakje met de naam 'négerkocka' refereerde aan de huidskleur en iets met een 'neger' te maken had. Ze antwoordde bevestigend, waarbij ze me verbaasd aankeek met een blik van 'wat wil die veel weten over de naam van een gebakje'. De naam van het chocoladegebakje dat door de grote hoeveelheid pure chocolade een bijna zwarte kleur had, verwees zonder blikken of blozen naar een bepaalde huidskleur.

Je zou protesten en spandoeken verwachten maar niets van dat alles. In Hongarije ligt niemand wakker van het woord 'neger'. Misschien dat in Boedapest protesten voorkomen maar in het zuid-westen, inclusief de grotere steden, is dat geen hot item. In Nederland zou dat kaartje in die vitrine een protestactie uitgelokt hebben, inclusief tv reportage en artikel in de krant, in Hongarije schenkt niemand aandacht aan een gebakje met een naam waar het woord 'neger' in voorkomt. Sterker nog, zoek het op in Google néger kocka en pagina's met het recept van het gebakje verschijnen. Men ziet het niet als beledigend, het is ook niet beledigend bedoeld, het gebakje is toevallig bijna zwart van kleur door de grote hoeveelheid chocolade en daar hangt men gewoon een naam aan.
Ik koos voor het chocoladegebakje dat ernaast stond 'Amerikai csoki torta' maar na het zien van dat 'néger kocka' gebakje betrapte ik mij erop dat ik oplette op het winkelend publiek in het drukke winkelcentrum midden in de stad. Ik wist het wel, en het is ook geen verrassing maar als je er op gaat letten, valt het je opeens weer op want het overgrote deel van het winkelend publiek is blank. Verder zag ik een paar Chinezen, jonge meiden, waarschijnlijk studenten. Verder ben ik één mevrouw tegengekomen die een hoofddoek droeg. Niet zo opvallend en strak rond het gezicht vastgespeld maar een dunne doek losjes gedragen (om niet op te vallen, vroeg ik me meteen af). Het aantal mensen met een donkere huidskleur heb ik op één hand kunnen tellen.

Overigens, in het streekziekenhuis bij ons in de regio werkt zegge en schrijve één dokter met een donkere huidskleur. De dokter wordt door iedereen op handen gedragen, zelfs een keuterboer met oerconservatieve ideeën , is van mening dat hij een hele goede dokter is. Hier en daar valt het woord 'neger' als je over de dokter praat maar nooit in negatieve zin. In Nederland zijn mensen met een tintje heel normaal maar op het Hongaarse platteland is dat nog zeldzaam. In onze regio kom je zelfs bijna nooit iemand met een donkere huidskleur tegen.

Een beetje zoekwerk leverde nog iets op. Ze zijn overal te koop, de "Negro"  snoepjes. Het is in Hongarije een zeer bekend snoepje en ze worden overal verkocht, o.a. bij de Lidl. Het logo, in de vorm van een mannetje met een soort stok in de hand, deed mij in eerste instantie denken aan het logo van 'Conimex', (het vrouwtje met de rode jurk met een voedselstamper in haar hand). Bij het zien van de naam van het snoepje dacht ik meteen, 'het zal toch niet...'. Echter, nadat ik eens goed gekeken had, zag ik dat op de verpakking van het roetzwarte 'Negro'snoepgoed een schoorsteenveger met een schoorsteen-veegborstel afgebeeld staat. De link tussen, of zo je wil, de route van zwart snoepje - schoorsteenveger - schoorsteen - roet is zwart - kleur zwart - neger, is duidelijk. Na wat zoekwerk of die "zwart" discussie ook op het Hongaarse internet leeft, kwam ik tot de conclusie dat het nauwelijks leeft in Hongarije.

Hier en daar tref je op het(Hongaarstalig)internet wel een opmerking aan over de naam van het snoepje. Het onderwerp komt wel aan de orde, zij het veelal in verdedigende zin: dat 'negro' wel doelt op de zwarte mens maar dat men dat niet als racisme ziet, of iets in de trant van 'moeten we ons daar ook nog druk over gaan maken'. Echter, men legt wel degelijk de link tussen de naam van het snoepje en 'zwarte mensen'. Van een spraakverwarring kan dus geen sprake zijn. De conclusie is dan ook, of het woord als 'néger' 'négro' of 'negro' geschreven wordt in Hongarije, het legt hoe dan ook een verband met de kleur van het product en de huidskleur van een bepaalde groep mensen, of het nu donker bruin chocoladegebak is of een snoepje met een zwarte kleur. Négro cukorka . In de Hongaarse media verscheen ooit een artikel dat de rapper 50 cent verontwaardigd was over de naam van dat snoepje.

Ik heb niet alleen te maken met gebakjes in een vitrine of snoepjes bij de Lidl, ik woon in Hongarije op het platteland, lekker rustig en waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Maar ook in andere opzichten lijkt het soms alsof de tijd heeft stilgestaan: alsof je terecht bent gekomen ergens in de eerste helft van de vorige eeuw. Zoals die keer dat ik echt niet wist wat ik hoorde. Ik woonde toen pas een paar maanden in Hongarije. Een 83-jarige boer uit het dorp, waarmee ik goed contact had, vertelde me op een dag dat hij en alle anderen bij hem in de straat achter hun poort hadden gestaan om de 'néger' vrouw te kunnen zien. (Een Nederlandstalig koppel had een vakantiewoning in dat dorp gekocht. De man en de vrouw liepen over straat naar de winkel, de vrouw was donker). Toen ik aan hem vroeg waarom iedereen zo nieuwsgierig was, antwoordde hij dat hij nog nooit een 'néger' in het echt gezien had en veel anderen in het dorp ook niet en dat ze wilden zien hoe die in het echt uitzag! Die uitspraak maakte meteen duidelijk waar ik terecht gekomen was: in een piepklein dorp op het vergeten Hongaarse platteland. Ik viel pas echt van mijn stoel toen hij zijn verhaal vervolgde en vertelde dat de zigeunervrouw van een paar huizen verder hem had verteld dat zij verbaasd was geweest: die negervrouw was nog zwarter dan zijzelf. Begrijpelijk, als je het beziet vanuit het perspectief van de eenvoudige plattelandsbewoners die hun hele leven alleen maar elkaar zijn tegengekomen en zelfs nog nooit in een stad 50 km verderop zijn geweest, maar het liet me toch niet geheel onberoerd. Wat mij echter meer beroert, is het feit dat ik her en der op de sociale media berichten tegenkom van zo op het eerste oog wereldse mensen, mensen die iets met Hongarije van doen hebben, die al dan niet in omfloerste bewoordingen, laten weten dat ze blij zijn dat er in Hongarije weinig 'buitenlanders met een kleurtje' of van een specifieke afkomst wonen en dat dat vooral zo moet blijven .... 
copyright Asztrid- 2016